فأول ما ألقاه المالك على العبد من ذلك : فصّ اوّل فص حكمة الهية فى كلمة آدمية « فأوّل » مبتدا است و « فصّ » خبر وى . يعنى : اوّل چيزى كه اللّه - تعالى - [ بر ] سبيل الهام ، از اين كتاب و معانى آن - كه حكم و اسرار است - در دل من القاء كرد ، فص حكمة الهيّه است در كلمهء آدميّه ؛ كه آن اوّل فصّى است از « فصوص الحكم » . و چون « إلقاء » نسبتى است بين المنتسبين ، كه آن « ملقي » است و « ملقى عليه » ، بيان مىكند كه : ملقى « مالك » است . يعنى : ربّ - تعالى - ؛ و ملقى عليه « عبد » ؛ يعنى : مربوب . و « ملقى » اين قصوص ، و معانى و اسرار آن ؛ كه معبّر است به « حكم » . و اگر كسى گويد كه : در اين مقام ، از ميان ديگر اسماء . اختيار اسم « مالك » چرا كرد ؟ گوييم كه : از براى مناسبت « عبد » ؛ كه مملوك است نسبت به تقابل « 1 » . و اگر گويند كه : تخصيص « مالك » بمعنى « ربّ » چرا كردى ؟ گوييم كه : وصول به مقام جمع و وحدت ، جز به تربيت مربّى مرشد ،

--> ( 1 ) - ن : نسبت بقابل ( ش ) .